سلام

روزها در گذرند.

روزهایی که به هیچ خاطری نمی مانند.

روزهایی که تنها طول عمرند...

و روزی خواهم پرسید که این روزها چگونه گذشتند...و من جوابی نخواهم داشت...

پس به خاطر بسپاریم... شادی پنهان زندگی را...

سلام گاهی

اون روزها عشق گاهی بود

غصه گاهی.

اون روزها نگاه بسیار بود...

اشک بسیار.

اون روزها شوق بود...

جاری شدن کلمات بود.

اون روزها شادی به نام غم عشق جاری بود...

تو اون روزها...غفلتها حباب شادی بود....

امروز حسرت اون روزهاست...

سلام ...

 و من گریه کردم

 و فقط گریه کردم....

گریه کردم.....

....

و گریه کردم و کمی اشک ریختم.

سلام  نقطه.

امروز جمعه نقطه.

فردا شنبه نقطه.

مثل همیشه  نقطه.

روزها بر باد نقطه.

عشق نقطه. شادی نقطه.

سلام به شادی

گاهی شادی اونقدر بی صدا از کنارت دور میشه که حتی برگشتنش برات عجیبه....

گاهی عادت اونقدر راحت میشه برات که دیگه به شادی فکر نمیکنی....

گاهی حسرت میخوری به عادت شاد بودن....

گاهی فقط گاهی ... فرصت میکنی به حسرت خوردن...

سلام به عادت

وقتی به ننوشتن عادت میکنی.... به خیلی چیزهای دیگه هم میتونی عادت کنی....

زندگی مثل ساعت میمونه....

گاهی زوده....

گاهی دیره.....

گاهی همه عقربه هاش روی هم می‌افته.... گاهی دورن....

فقط پیچ عقربه نداره... که گاهی بکشیش عقب....

سلام به اردیبهشت

امروز.........  چند سال میگذره؟
سی و هفت سال گذشته....
همیشه روز تولدم حس خاصی دارم... حس جدایی.... حس تنهایی...
حسی که مثبت نیست.... کمی منفی...

اگرچه این روزها کلا حس خوبی ندارم....
گاهی تنها یه فکر کوچیک ... یه حرف کوچیک... اونقدر دورت میکنه.. که فکر میکنی هرگز نزدیک نبودی.... گاهی زندگی اونقدر غرقت میکنه که فکر میکنی زندگی یه عادته....
اونوقت به خودت هم عادت میکنی.... عادت به عادی بودن.... یادم رفته که کی بودم... چی میخواستم..... چی شدم....

وقتی نوشته های قدیمی را میخونم... تعجب میکنم... این خود من بودم؟
چه دور.... چه نزدیک

سلام به قصه ها

 ناگهان نگاه میکنی میبینی همه چیز گذشته.... تمام روزهای سخت... روزها تنهایی...
تا نگاه میکنی میبینی مدتهاست که نداشته ها کنارت هستند و تو یادت رفته که روزی حسرت میخوردی برای داشتنشون....
تا نگاه میکنی ..... اشک تو چشمهات جمع میشن....
شادیهای زندگی کم نیستند.... من شادم.
اینجوروقتها بیشتر میترسم... ولی ....ولی ما براشون خیلی رنج کشیدیم...
دروغ نگفتیم... نه به خودمون نه به دیگرون.
از دل اون همه ناامیدی.... از پشت همه اشکهای پشت پلک.... رسیدیم .
قصه ما را کی گفت؟ کی شنید....
همه اون روزها ... همه اون غصه ها .... واقعا میشه گفت که قصه بود...

تمام اون آرزوهای شاد باشی و همیشه عاشق.... خوبه که به خاطرم مونده....

یادم باشه خوب باشم.  

سلام به روزهای رفته

روزهایی که رفتند مثل یک رویا میمونند... مثل یه فکر نازک....

خیلی دور.... خیلی نزدیک....

کی بودم.... کی شدم.... چی شدم..؟

کجا بودم... کجا هستم.... ؟

گم بودم.... گم شدم....؟

رها بودم..... حالا درگیر....؟

فراموش کردم... لذت بودن را

حتی لذت بازی ابنبات کوجک در دهان....

لایه های زندگی دارن مدفونم می کنند....

سلام به قیصر

و شاید بی سلام به یاد قیصر

قیصر عزیز او که نامش با حرف آخر عشق شروع می‌شد ما را تنها گذاشت....

به یاد او تنها همین یک حرف عشق کافی است......

برای احترامش تنها می‌توان شعرهایش را کمی عاشقانه تر خوند....

براستی که میتوانست فقط یک اردیبهشتی باشه.....

چه اسفندها دود کردیم برای تو  ای روز اردیبهشتی

که گفتند این روزها می رسی

از همین راه.......

و این هم دستور عشقش بود ... 

دست عشق از دامن دل دور باد!
مي‌توان آيا به دل دستور داد؟

مي‌توان آيا به دريا حكم كرد
كه دلت را يادي از ساحل مباد؟

موج را آيا توان فرمود: ايست!
باد را فرمود: بايد ايستاد؟

آنكه دستور زبان عشق را
بي‌گزاره در نهاد ما نهاد

خوب مي‌دانست تيغ تيز را
در كف مستي نمي‌بايست داد 

 (دستور زبان عشق)

همیشه با حسرتی عاشقانه یادش خواهم کرد.....

سلام به ۳۷

امشب آخرین شب ۳۶ سالگیم......

امشب ولی با اون ۳۵ شب آخر فرق داره.....

امشب با آریو آخرین شب را احتمالا تا صبح بیدار هستیم.....

امشب ۳۶ چنین شبی گذشت برای چنین روزی اردیبهشتی.....

امشب به یاد  همه اسفندها که دود شد... 

امشب به یاد شبی که زاده شدم... در چنین شبی... اما امشب در آغوش دارم کسی را که چون من در همین شبهایی که گذشت زاده شد... از عشقی که مسافرانه آمد اما همیشگی شد.....

امشب زیباست... همچون همه شبهای دنیا.........

سلام - سلام

سنگ صبور محرم دل بود.....

شاید دوباره نوشتم... شاید جایی دیگر شاید زمانی دیگر....

شاید ..... شاید که نه...... چون عاشقی هنوز ادامه دارد....

سلام

و تنها يک سلام بدون هيچ.... بدون نقطه‌چينهايش.....

و اين يعنی ديگر به دنبال کسی نيستم..... ديگه جستجو نميکنم... که براستی يابنده‌ترين هستم.....

برای او که با من بود.... برای اويی که با تو بود.... و اکنون بی‌ما هستند.... آرزويی جز عاشقی ندارم... همانگونه که برای تو دارم.... و برای خودم.

و برای همگان.... هميشه آرزوي چنين عشقی را برای همه داشتم که اکنون در آغوش دارمش....

عشقی .... نه از عشق آدمی به آدمی....

حرفی ... نه زمينی.....

نگاهی ..... نه به وسعت درياها....

بيشتر....

عشقی ارديبهشتی... که تنها بايد ارديبهشتی باشی... تا بتونی گذرش را بر روی پوست صورتت حس کنی....

عشقی ارديبهشتی..... حرفی ارديبهشتی..... و نگاهی به اون روز ارديهشتی که سرانجام برايم رسيد.....

فردا.

....تمام اسپندها نثارش باد.....

سلام به نوروز

سلام به عشق..... سلام به نوروز....
سلام به تو...... سلام به زندگی....

هنوز هستم.... هنوز عاشقانه‌هایم پایانی ندارند.....

برای نوشتن و گفتن فرصتی نیست..... گلایه‌ای هم نیست....

روزهای خوب رسیدن.... روزهای خوب بودن.....

برای گذشته‌هایی که ما را به هم رساند، بسیار شادم... اگرچه بسیار سخت گذشت..... همان روزهای نقطه‌چین....

ترک کردن این خانه سخته... اما به زودی ترک خواهم گفت....

چنين کنند با عاشقان....

گفتی دوستت دارم و رفتی.من حيرت کردم .از دور سايه هايی غريب می آمداز جنس دلتنگی و اندوه و غربت و تنهايی و شايد عشق... با خود گفتم هرگز دوستت نخواهم داشت ... گفتم عشق را نمی خواهم ... ترسيدم و گريختم . رفتم تا پايان هر چه که بود و گم شدم... و اين ها پيش از قصه لبخند تو بود ....

وقتی رفتی اندوه ماند و اندوه و اندوه ... از پاره ابرهای هجر،باران شوق می باريدو اين تکه گوشت افتاده در قفس قفسه سينه ام را آتش ميزد ... و من ذوب می شدم و پروانه ها نه ، فرشته ها حيرت می کردند و اين وقتی بود که هنوز دست هايت انگشتانم را نبوييده بودند ...  

چيزی درونم فرياد می کشيد.چيزی شعله ور می شد .شراره های عشق می سوزاند و خاکستر می کرد و همه از انگشتان تو بود ... من نيست شده بودم ...و اين هنوز پيش از قصه نگاه تو بود ...

فرشته ای پر کشيد تا نزديک تر آيد و در شهود با ما انباز شود .من به خاک افتادم ... ناخنهایم را با انگشتانت فشردی و لبخند پاشيدی . گفتی : "برخيز ! "گفتم : "نتوانم."بعد نا گهان چشم هايت تابيدند و من تاب از کف دادم ... مرا طاقت نگريستن نبود اما توان گريستن بود . بعد تو اشک هايم را از گونه هايم ستردی . من گويی در چيزی فرو می رفتم .گفتم :"اين چيست ؟" گفتی: "اندوه! اندوه! "بعد فروتر رفتم ...

ديگر حالی نبود.عاشقی نبود.عشقی نبود.فرشته ای نبود.هر چه بود تو بودی.... بعد تو لبخندی زدی و گفتی : "چنين کنند با عاشقان."

-چند روايت معتبر؛ مصطفی مستور 

برای بار دوم ....

هر شب که می خواهم بخوابم ،می گويم

صبح که آمدی با شاخه ای گل سرخ

وانمود می کنم

هيچ دلتنگ نبوده ام

صبح که بيدار می شوم ،می گويم

شب،با چمدانی بزرگ می آيد

و ديگر

نمی رود ...

برای اين همه عاشقی ... صبوری ... و تحمل کردنت ............ تا هميشه ... 

تو را دوست دارم .... چون نان و نمک ....

....

می آيم ، می آيم ، می آيم

با گيسويم :ادامه بوهای زير خاک

با چشم هايم:تجربه های غليظ تاريکی

با بوته ها که چيده ام از آن سوی ديوار

می آيم ، می آيم ، می آيم

و آستانه پر از عشق می شود

و من در آستانه ، به آنها که دوست می دارند

و دختری که هنوز آنجا

درآستانه پر عشق ايستاده

سلامی دوباره خواهم داد ....

با تو هستم ... می مانم ... تا هميشه ....

....

اين بار هم وقتی که بيشتر از هميشه به بودنت کنارم احتياج دارم، تو نيستی ... تو اين روزهای سخت ... روزهای ترديد و وسوسه .... روزای فکرهای هر چه باداباد و پشت پا زدن به همه حرف ها و نگاه ها ... روزای سخت تصميمی که نمی خوای، اما مجبوری ... روزهايی که بايد برام پر از حس لطيف زندگی باشه و نيست .... روزهايی که می دونم يه روز براشون حسرت می خورم ... تو نيستی .... باز هم نيستی ... می دونم که نبودنت اين بار خيلی فرق می کنه ... می دونم که دلت با منه اما ....

 اين روز ها حتی شنيدن صدای تو هم چيزی در حد يک احوالپرسی ساده ست که نمی توانی حتی عجله ات را برای رفتن پشت آن پنهان کنی ... و زمانی که هستی ،آنقدر خسته ای که ....  

اين روزها تلخم و سرد و خسته ... می دانم ... انقدر رنجورم و حساس که حتی تاب شنيدن دوستت دارم های دوست داشتنی ات را هم ندارم ... برای لحظه ای  می خندم و ديوانگی می کنم ... لحظه ای ديگر اين بغض بی قرار لعنتی امانم نمی دهد و اشک ...

مرهمی نيست ... محرمی نيست ...تنهايم ... بی انصافانه تنهايم ....   پيش از آنکه دير تر شود ... پيش از آنکه غرق تر شوم ... چيزی بگو ... کاری بکن ...

....

فالت را به من بده

تا از دستت بگويم :

در اتفاقی که می افتد

زمان تکه تکه می شود

و تنی که رو به روی تو

در تو به توی نقش ها گرفتار است

                                           خوب می داند

قسمتش آخر

تلخی اين فنجان است و باز

می خواهد در نقش و نگار دستانت

                                            ته نشين شود .*

*گراناز موسوی

...

تمام نوشته ها و کتاب ها و شعرهايم را زير و رو کردم تا چيزی بنويسم  برای احساسی که در من جوانه زده .... چيزی برای از تو گفتن .... از عشق گفتن .... گفتن ... گفتن ... گفتن ......... گفتن از زنی که در من هياهو می کند... شعر می گويد ... ميرقصد... گريه می کند ... آواز می خواند .... سبز می شود ... فرياد ميکشد ... نوازش می کند ... عاشق می شود ... بغض می کند ... باران می شود ... می زايد ... مادر می شود ... لالايی می خواند ... می بوسد ... گم می شود ... و باز پيدا می شود انگار برای هميشه ....

نمی دانم ... شايد که جنسش از عشق نباشد  اين هياهوی زنانه درونم  ... نه ! عشق نمی تواند باشد .... مهر ... مهری از جنس اردی بهشت لا يزال  شايد ! نميدانم ... چه می تواند باشد اين بی قراری ام ... پرسه زدن های مدام تو در ذهنم ... پر شدن های از تو و با تو ... بی تابی روياهايم زمانی که در آغوشت نداری ام .... لذت بوسيدنت در کوچه و خيابان ... در امتداد نگاه هزاز هزار چشم .... انتظار هر لحظه شنيدن صدای تو ....بوييدن هزار باره روسری ای که عطر مردانه تو بر آن مانده ... حس گرم دستهايت روی بی تابی پوست منتظرم ... آرامش چشم دوختن به نگاهی که پرم می کند از حسی غريب ... گم شدن ... گم شدن .... گم شدن ... گم شدن در تو ... در حس تو ... در نگاه تو .... 

و باز تو رفته ای ...و من اينجا هستم ... با روسری در مشتم ... می بويم ... می بويم ... می بويم ... آنقدر که پر شوم .... و هياهو ها باز در من ..............

................

 در من باش تا هميشه ...

.........

............

* - پرواز را به خاطر بسپار ... پرنده مردنی ست ... ! مسافر، فقط يک مسافر بود... مسافر هميشه در حال سفره ... هميشه دلش به رفتنه ... مسافر هيج جايی بند نمی شه ،هیچ جایی آروم نمی گیره ، همیشه هوای رفتن داره ، حتی اگر دلش بمونه ، خودش ميره ! میره ، حتی اگر عشق تو چشاش پرپر بزنه و بغض تو گلوش ... میره حتی اگر بدونه که داره مرد همیشه روياهاشو ميذاره و ميره ! حتی اگر بدونه که یه عمر حسرت بودنشو می خوره ... حتی اگر بدونه دیگه هیچ آغوشی به آرامش آغوش عزیزش پیدا نمی کنه ... حتی اگر بدونه .... می پرسی پس چرا داره میره ؟؟ چون مسافره .... اگر بمونه دیگه مسافری نیست که عاشقونه زندگی کنه ... عشق بورزه ... و بتونه رویاهای مردی رو به واقعیت بنشونه که می دونه تمام عمر یه جایی گوشه دلش می مونه ! فقط کاش وقت رفتن مسافرتو بدرقه می کردی ،با کاسه ای آّب شاید ...

* - یه چیزایی هست که جاودانه می شه ... برای من ، اینجا ، یه گوشه ای از دلم ، تو خاطرم ، ذهنم ، یادم .... برای من جاودانه ست ... همیشه می مونه ... همیشه هست ... اما می خوام بذارمشون اینجا تا شاید اگر یه روزی نبودم ، اینجا تو این صفحه سبزی که خودتم خوب می دونی که برام یه جورایی مقدسه ، برای همیشه بمونن .... اینا هیچ وقت از یادم نمیره ...

* - ... قهوه های جناغ که همیشه اول از همه جا به اونجا سر میزدیم و آخرشم تعطیل شد ... تئاتر شهر با اون حس عجیبش که می دونم دیگه هیچ وقت تکرار نمی شه ... سرماخوردگی سخت من و دکتری که بردیم و.... آمپول هایی که از روی خجالت تو زدم و تو باورت نی شد که من واقعا از آمپول زدن می ترسیدم ... مراقبت های تو وقتی که اون همه تنها بودم ... آب میوه های توچال ... اسکان با اون میز دو نفره ای که همیشه مال من و تو بود ... هی بالا و پایین رفتن های ونک تا تجریش... و خرید کردن های دو نفره شهروند ... و همیشه همه راه های من به جایی ختم می شد که تو بودی ...مگه میشه تمام اون لحظه های عاشقونه رو تو این خط ها جا داد ؟.... یه چیزایی برای همیشه گوشه قلب من میمونه و تو ... یه حرفایی گفتنی نیست ... شنیدنی نیست ... یه چیزایی رو فقط باید احساس کرد ... نمی خواستم یک بار دیگه تاریخ تکرار شه ... قبل از اینکه خیلی دیر بشه رفتم

.......

............ ميدونی اين پيغاماتو چند بار تا حالا خوندم.... يادم نيست... خوندنش چه راحت گونه هامو خيس ميکنه....

هنوز اگه بخواهی بهت ميگم....

............
....

رفتم پنج تا شمع روشن کردم..... شمردم یادم افتاد فقط یک آرزو دارم....

شمع هام قطره قطره به پای آرزوم آب شدند..... اما عاشقیهام به یادت نیامد.... نیامدی.... زنگ نزدی... و دستانم سرد شد.....

شمعهام تموم شدند.... و آرزوم حسرتی شد میون حسرتهایی که اونجا با شمعهاشون آب شده بودند...

برگشتم.....  مثل شبهای گذشته.... تنها.

بارها و بارها اومدم تا چيزی برات بنويسم، اما نتونستم ... انقدر پر بودم و هستم که می ترسم از خالی شدن ... هيچ شدن ... تمام شدن ...

همه چيز از ترس شروع شد... هميشه ترسيدم ... اين بار هم ... شايد حق با تو باشه ... شايد اونقدر عاشق نبودم که بتونم وايسم و مقاومت کنم ... شايد ديگه هيچ وقت نتونم عاشقی کنم  ...

امروز اينجا تو دادگاه محاکمه ی خودم ايستادم و محکوم شدم به اينکه برای هميشه بدون عشق زندگی کنم ...

اين روزها هيچ خوب نيستم ... حوصله هيچ کس و هيچ چيزی رو ندارم ...هيچ تعلقی ندارم ... غريبی می کنم انگار با همه چيز .... هستم و نيستم ... می بينم و نمی بينم...می شنوم و نمی فهمم ...پر می شوم برای لحظه ای و باز تا انتهای خالی شدن می روم ...  هيچ ميلی در من نيست ... انگار زندگی جايی تمام شده ... شايد  کنار در با همان بوسه آخر روی پيشانی ام ....

اين روزها حکايت حال من ،حکايت ترديد است و سرگيجه ای مدام ... و  نقش بازی کردن ابلهانه ای که لحظه لحظه اش را تاوانی ميدانم که ....

 از فراموشی غرورت نگو که مرا همان  جادوی غرورت به سوی تو کشاند.... غروری که حتی در رها ترين لحظات با تو بود ... 

حرفی برای گفتن ندارم که ندانی اش ... برای تمام  آن لحظه های زيبا و تجربه های ناب ممنونم ....

......
........
 چقدر سلام بر روی لبانم ..... اما بی جواب.....
چه ساده بود..... سلامی که توش ترس بود......
چه ترسی بود تو  خداحافظی کردن..... بیش از اون برای تو یقین رفتن.... برای من تردید ....

تو این تردید و یقین.... فروغ دستانش را در باغچه می کارد  ... قیصر از خداحافظی مینالد....
انگار درد مشترک هميشه بوده....

....خداحافظ

باور نمی‌کنم
که ناگهان به سادگی آب
از ساحل سلام
                        دل برکنم

تا لحظه لحظه در دل دريای دور
امواج بی‌کران دقايق را
                               پارو زنم! 

....(قيصر)

سلام به اشک

اومدم بگم که يادت باشه اين تو بودی که رفتی.... اما پيغامهای قبليت...
....
.....
خواستم بگم که تو رفتی ...... مثل هميشه که من تنها ميمونم... باز تو کامل تر گفتی...
خواستم بگم که مثل ندا .... اين تو بودی که رفتی .... اما .... خواستم بگم شايد که من همسفر خوبی نبودم... شايد هيچوقت نبودم... و شايد هيچوقت همسفر خوبی نباشم....

من اومدم که مشکل تو را حل کنم.... خواستم زندگيم جای ديگه تکرار نشه... بهت گفتم که زندگی ارزش خيلی چيزها را داره.... بيطرفانه ترغيبت کردم که بمونی.... اما تو دور شده بودی.... ازت دور شدم که راحت باشی.... اما تو جدا شدی.... تو هم تنها شدی.... اونوقت تونستی بفهمی که تنهايی بعد از جدايی چقدر سخته... اصلا معنيش چيه.... شديم همدرد... شدم همرازت... شدی مسافرم... شديم همسفر... بدون اينکه بفهميم کی و کجا.....

مدتها بود که اشک گونه هامو نوازش نکرده بود.... هيچوقت کسی گونه‌های خيسمو نوازش نکرده بود.... دستهای تو اونشب قطره قطره آب شدنم را لمس کرد....
اگه اينجا را نميخوندی .... ميگفتم که چه حالی دارم... برات ميگفتم که امروز اون قطره‌های اشکت... تو سکوتی که تحملش برام سخت بود... برات ميگفتم که چقدر دلم می‌خواست اشکاتو با انگشتام پاک کنم و .... چقدر حرف داشتی که نتونستی بزنی... اما من شنيدم.... اگه ۵ سال پيش بود... اگه ۳۴ ساله نبودم شايد برميگشتم و باز ميرفتيم جناغ شايد که باز کرده باشه... هيچ ميدونی که روزهای آخر برنامه داشتم که بريم کافه نادری.؟ مصادف شد با رفتن مامان و بابا... وگرنه پنجشنبه پيش را خالی کرده بودم که چند ساعتی اونجا باشيم...
اما تو از موندن ترسيدی... مثل ندا.... شايد لازمه که يه چيزهايی را باور کنم... حتی اينکه هرگز کودکم را به آغوش نخواهم گرفت.... و اينکه هرگز شايسته نيستم تا خانه‌ای داشته باشم که شب کسی به انتظارم باشه....

چقدر حرف نگفته دارم و تو بيشترشو ميدونی..... کاش ميتونستم کمی داد بزنم... اما حيف که هيچ گوش محرمی نيست....

کاش نمی‌اومدی که حالا بری.... کاش ديگه هيجوقت... با هيچکس همراز نشم.... کاش تنهايی آزارم نمی‌داد.... کاش معنی عاشقی عوض ميشد.... کاش مسافر هيچوقت منتظری نداشت.... هيچوقت سفر شروع نمی‌شد.... کاش غرور معنی ديگری داشت....

رفتنت را حس کرده بودم.... اما.... اما راست ميگی... يه حرفهای گفتنی نيست.... شنيدنی نيست.... بايد حسشون کرد.... و تو هميشه منو خوب حس کردی...
اگه خواستی هنوز هم ميتونی اینجا بنويسی... رمز منو که ميدونی؟
برای من نوشتن ديگه کار ساده‌ای نيست...

ديگه هرگز به ... عشق.... به غرور.... به اشک ... به شاد بودن .... و .... ديگه هرگز سلام نخواهم کرد....